„Wolność to narracja” — przewodnik po Virionie i filozofii Andrzeja Ziemiańskiego

2 tygodni temu 8

ZIZOO.PL

Jak odnaleźć się w gąszczu tomów i zrozumieć szermierza, który stał się legendą? Zapraszamy do przewodnika po świecie, gdzie „wolność to narracja”.

Powrót do korzeni: Kim jest szermierz natchniony?

Zanim stał się mitem, był chłopakiem z dobrego domu, który musiał nauczyć się zabijać, by przeżyć. Virion to postać, która w polskiej fantastyce zdefiniowała na nowo archetyp wojownika. Nie jest on nieskazitelnym rycerzem ani bezmyślnym barbarzyńcą. To pragmatyk, który w świecie pełnym ludzkiego łotrostwa i politycznych intryg, próbuje zachować to, co najcenniejsze: prawo do decydowania o sobie.

Andrzej Ziemiański, tworząc tę postać, odciął się od klasycznego fantasy spod znaku „ratowania świata”. Virion nie ratuje królestw przed mrocznymi władcami - on ratuje własną skórę przed systemem, który chce go przemielić. To właśnie ten realizm, podszyty brutalnością i cynizmem, sprawia, że historia szermierza natchnionego rezonuje z czytelnikami od lat.

Jak czytać Viriona? Instrukcja obsługi legendy

Uniwersum stworzone przez Ziemiańskiego jest obszerne, a chronologia wydawnicza pokrywa się z życiem bohatera. Autor sam wielokrotnie podkreślał, że można zacząć od dowolnego cyklu, jednak dla pełnego zrozumienia ewolucji bohatera, warto trzymać się następującej ścieżki:

Młodość (seria „Imperium Achai: Virion”): Zaczynamy od tomu „Wyrocznia”. To tutaj poznajemy początki szermierza, jego ucieczkę i pierwsze kroki na ścieżce miecza.

Wiek dojrzały (seria „Szermierz natchniony”): Cykl otwierany przez tom Zamek. Virion jest już ukształtowanym wojownikiem, którego imię budzi postrach, a on sam zostaje wciągnięty w wielką politykę Cesarstwa.

Jesień życia (seria „Legenda Miecza”): Najnowszy etap, rozpoczynający się tomem Krew. Spotykamy tu Viriona jako „Dziadka” — człowieka, który niby zapomniał, kim jest, ale którego ciało wciąż pamięta każdy morderczy odruch.

Seria 1: „Imperium Achai”

Seria 2: „Szermierz natchniony”

Seria 3: „Legenda Miecza”

tom 1: „Krew”
tom 2: „Ona”
tom 3: „Dom”

Filozofia Ziemiańskiego: Wolność jako narracja

„Wolność jest wartością nadrzędną. Nie wolno jej przehandlować za żadną cenę” - te słowa Andrzeja Ziemiańskiego stanowią fundament jego twórczości. W świecie Viriona wolność nie polega na braku łańcuchów, ale na zdolności do opowiedzenia własnej historii według własnych zasad.

Autor w swoich książkach często przemyca gorzkie prawdy o naturze ludzkiej. Według Ziemiańskiego, ludźmi rządzą dwie rzeczy: „niezmierzona głupota i bezpodstawna nadzieja”. Virion jest kimś, kto te mechanizmy rozumie. Jego filozofia to szkoła przetrwania - nie ufaj władzy, licz na siebie i nigdy nie daj sobie wmówić, że Twoje życie należy do kogoś innego. To właśnie ta „narracja wolności” sprawia, że bohater, mimo dziesiątek trupów na koncie, pozostaje postacią, której kibicujemy.

Krew, pot i stal - dlaczego to wciąż działa?

Andrzej Ziemiański posiada unikalną umiejętność pisania „obrazami”. Jego styl jest filmowy, dynamiczny i pozbawiony zbędnych opisów przyrody. W Virionie walka nie jest baletem - jest brudną, śmierdzącą i szybką robotą.

Ale za tą fasadą brutalności kryje się coś więcej. To opowieść o lojalności, o przyjaźniach zawartych w więziennych celach i o tym, że nawet w najbardziej opresyjnym systemie można pozostać wolnym człowiekiem. O ile tylko ma się wystarczająco szybki refleks i ostry miecz.

Artykuł powstał dla fanów, którzy wiedzą, że w świecie Achai i Viriona jedyną pewną rzeczą jest to, że jutro znów kogoś zaboli.

O autorze

Andrzej Ziemiański porzucił prestiżową karierę naukową i zajął się pisaniem książek. Już po kilku latach zdobył uznanie miliona Polaków czytających Achaję z wypiekami na twarzach.

Z wykształcenia jest architektem. Widzi i myśli obrazami. Podgląda, słucha i rozmawia dla przyjemności. Lubi fotografować puste miejsca. Sam jest dla siebie pracownikiem, szefem i przewodniczącym komitetu strajkowego. Nieustannie prowokuje czytelników i recenzentów swoim podejściem do sztuki pisania. Mówi, że cierpi na przymus tworzenia.

Jego bohaterowie żyją własnym życiem – sami wybierają gatunek i formę opowieści, dzięki czemu z niezrozumiałego dla siebie powodu autor otrzymał wór nagród od czytelników. Pierwsze dwa tomy „Achai” nominowane były do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Drugi tom otrzymał w 2004 roku Nagrodę Nautilus.

Cykl „Achaja” to także jedna z najbardziej kasowych serii w polskiej literaturze. To dzięki tym książkom pisarz może realizować swoje najśmielsze marzenia o egzotycznych podróżach i otaczać się ulubionymi gadżetami.

Ziemiański w swoich książkach ceni kobiecość. Nawet w filigranowej postaci dostrzega siłę, która go pasjonuje. Ale to nie oznacza, że ma dla niej litość.

Pisarz ma w sobie coś z hazardzisty – ale uwaga – jeśli zaczyna grę, to żeby wygrać.

Wielokrotnie nagradzany, na swoim koncie ma już: