Między ufnością a lękiem

On mocą i warownią moją, osłoną moją i moim wybawcą, *
moją tarczą i schronieniem, On, który mi poddaje ludy. Ps 144

Nie potrafili dostrzec w Nim Tego, którego zapowiadały Pisma. Zamiast widzieć dobro i Boże działanie, skupiali się na szukaniu uchybień i pretekstów do oskarżeń. Nawet, gdy Jezus stawiał pytania, na które odpowiedź była oczywista, wybierali milczenie, bo prawda burzyłaby ich przekonania i wygodny sposób myślenia.

Tymczasem historia Dawida pokazuje zupełnie inną postawę. Młody pasterz nie ufał własnej sile ani zbroi Saula, lecz Bogu, który już wcześniej prowadził go przez trudne doświadczenia. Z tą ufnością stanął naprzeciw Goliata, przekonany, że zwycięstwo pochodzi od Pana.

I w naszym życiu możemy dostrzec rozdarcia między zaufaniem Dawida, a ostrożnością, czy też podejrzliwością faryzeuszy. Nawet, gdy doświadczamy znaków Bożej obecności, bywa, że stawiamy Bogu warunki. Chcemy sprawdzać Go, jakby Jego wierność wymagała kolejnych dowodów. Często bardziej trzymamy się własnych planów niż pozwalamy, by to On prowadził nas swoją drogą.